Hoxe a cultura galega despídese con emoción de Xesús Alonso Montero, quen morreu aos 97 anos deixando tras de si unha vida chea de palabra, rebelión e amor pola lingua que protexía con toda a súa forza. Nado en Vigo o 28 de novembro de 1928, Alonso Montero non foi só un ensaísta e poeta senón tamén un sociolingüista que sentiu a responsabilidade de facer da lingua galega un lugar de dignidade e esperanza para todos.
Xa na súa mocidade comprometeuse coa vida cultural e política deste país —militante desde 1962 no Partido Comunista de España e vítima, nalgúns momentos, das represalias do franquismo—, a súa voz sempre foi unha chama viva en tempos escuros.
Profesor apaixonado, pasou por centros de Palencia, Lugo e Madrid antes de deixar pegada duradeira na Universidade de Santiago de Compostela, onde formou xeracións de estudantes e escolleu o ensino como ofrenda á lingua e á literatura.
Foi membro do Consello da Cultura Galega e da Real Academia Galega, presidíndoa entre 2013 e 2017 con orgullo e humildade, consciente de que cada palabra que defendía era un acto de amor pola identidade do seu pobo.
Escribiu decenas de libros, artigos e ensaios, e recibiu múltiples recoñecementos que testemuñan o seu compromiso: desde o Galicia de Periodismo ao premio Vigués Distinguido, pasando por galardóns como Julio Camba, Otero Pedrayo ou Trasalba.
A súa vida foi un canto prolongado á palabra e á memoria. Hoxe, esas páxinas quedan máis fondas grazas a el, e o seu recordo continuará iluminando a cultura galega como un faro que nunca se apaga.
